Pojęcie i zadanie estetyki cz. 20

Jak się te pojęcia objawiły w niemieckiej sztuce z doby romantyzmu, a przede wszystkim w malarstwie Nazarejczyków, na to z lekka wskazać tylko potrzeba.

Z Heglem otrzymaliśmy nowe filozoficzne zasady, które przetworzyły z gruntu życie duchowe.

Duch i natura nie są, podług niego, należycie złożoną paralelą. Co jest w naturze z ducha, to jest po prostu duchem. Po wyłączeniu zaś jego zostaje — czysta materia. Natura istnieje tylko w przeciwstawieniu ducha, jako ta forma jego bytu, w której on tkwi uwięziony, bezwiedny, w zmysłowej materii ugrzęzły. Duch przenika wszystko, ale w naturze traci samowiedzę, w istocie myślącej posiada ją w pełni.

Dla tego uważał Hegel osobne piękno natury za rzecz w estetyce podrzędną. Formuła: zupełne przeniknięcie się natury i ducha stanowi piękno, brzmiała teraz tak: wszystko jest pięknem, o ile jest przeniknięte ideą. Jeden duch tylko jest rzeczywistością obejmującą w sobie wszystko, tak że wszystko, co piękne, o tyle tylko jest pięknem, o ile w sobie ten wyższy pierwiastek zawiera i z niego wypływa, piękno natury jest tylko odbiciem piękna duchowego, niedoskonałym, niezupełnym wyrazem swej istoty, która jest duchem. Natura bywa najzwyklejszym objawem idei; pierwszy więc stopień w szeregu estetycznym stanowi piękno natury, ale piękność stworzona przez sztukę, jest pięknością bezpośrednio zrodzoną w duchu i odrodzoną przezeń w kształtach; o ile duch więc i jego utwory wyżej stoją od natury i jej zjawisk, o tyle piękność sztuki wyżej stoi od piękności natury.

Comments

  1. Reklama:

    To Cię zainteresuje:

    meble łatwe w utrzymaniu
    zabawki hasbro
    zabiegi na twarz szczecin
    zacieraczka do posadzek
    zajęcia dla dzieci warszawa
    zaklad kosmetyczny katowice
    zaklejarka do kartonów
    zakończenia kominów wentylacyjnych
    zamiatarka ręczna
    zamki dmuchane wynajem