Pojęcie i zadanie estetyki cz. 3

Nie tworzy na ślepo. Jego realizm, jego styl są wynikiem odrębnego pojmowania sztuki. Oto jego słowa: Natura daje prawdę. Sztuka tkwi w naturze. Kto ją umie wydobyć z tamtej, ten posiadł ją. Kto zaniedbując naturę słucha własnych kaprysów i mrzonek, błądzi. Im bliższe życia, tern lepsze dzieło. Człowiek nie może poprawiać Boga. Z natury skarb zbierając, składamy go w sobie i właśnie to życie stworzenia, które uzdolniony artysta chłonie w swą duszę, pozwala mu wydobywać z wnętrza obrazy nawet w chwili, gdy niema przed oczami wzorów z natury.

Co jest kształtne, jędrne, jasne, konieczne, co zwyczajnie kochają ludzie, to jest piękne. W ogóle trudno je bliżej oznaczyć, ale po części można o tyle mianowicie, o ile da się doń zastosować nauka proporcji, o ile w ogóle da się wymierzyć.

przeprowadzki do szwecji

W tych kilku zdaniach Diirera czytamy prawidła jego tworzenia, uzasadnienie jego realizmu, pojęcie ideału i początek wreszcie zastanawiania się nad istotą tego, co stanowi istotę piękna i co się podoba.

W najbliższych po nim czasach nie braknie luźnych usiłowań w tym kierunku. Spangenberg odróżnia trzy siły w człowieku: ducha, rozum i fantazję. Drogą fantazji wyraża się w nas „dusza zmysłowa”, która rozwesela i upiększa życie, chroniąc je od wielu zboczeń i błędów. Nowe jednak, odrębne pojęcie piękna, znajdujemy dopiero u Leibnitza. Jakkolwiek Leibnitz krótko tę rzecz zbywa w swej rozprawie: „O modrości”, to jednak zapatrywanie jego wywarło stanowczy wpływ na czasy późniejsze.

przeprowadzki do szwecji